Ήρθε η ώρα για την επόμενη βιβλιοκριτική μου. Άργησε; Ναι. Σαν αναγνώστης απολαμβάνω κάθε σειρά ενός βιβλίου και προσπαθώ να μπω μέσα στην ιστορία, όπως ακριβώς και ο συγγραφέας όταν την έγραφε. Ξέρω, είχα υποσχεθεί να πιάσω τα βιβλία του Brian McClellan, αλλά προέχει η τριλογία των Γιων της Στάχτης που είχα ήδη αρχίσει.
Πάμε λοιπόν στον δεύτερο τόμο του Ελευθέριου Κεραμιδά, «Βέλη με Κρόκινες Φλόγες». Όπως και το πρώτο μέρος της ιστορίας, έτσι και εδώ έχουμε πρωτότυπο τίτλο και εξώφυλλο. Τα δύο στοιχεία σχετίζονται φυσικά με την ιστορία μας και πιο συγκεκριμένα με τα λάβαρα της Πλάσης. Ευθύς αμέσως βλέπουμε στοιχεία της κοσμοπλασίας. Αν είσαι λίγο ψαγμένος αναγνώστης καταλαβαίνεις ότι το εξώφυλλο δείχνει κάτι πολύ σημαντικό για τον κόσμο στον οποίο εξελίσσεται η ιστορία και για την ίδια την ιστορία.
Συνεχίζουμε με το περιεχόμενο του βιβλίου. Οι χαρακτήρες είναι σχεδόν αληθινοί. Νομίζεις ότι αν βγεις το βράδυ στα Λαδάδικα θα συναντήσεις τον Ρύτη και τα Μαχαίρια του ή αν πας στα Κάστρα, θα βρεις τον Σεβαστιανό να μηχανορραφεί με τον Ευτύχιο. Ναι, αυτοί οι δύο είναι και οι αγαπημένοι μου. Τους ξεχώρισα με δυσκολία από τους υπόλοιπους χαρακτήρες που πλέκουν την ιστορία μας. Έχουμε πολιτικούς, στρατιωτικούς, συμμορίες, κυνηγημένους, μοναχούς, πριγκίπισσες και ό,τι άλλο θα μπορούσες να συναντήσεις σε μια μεσαιωνική πρωτεύουσα. Όλοι τους γεμάτοι ανθρώπινες αδυναμίες μπλέκονται χωρίς να το θέλουν – και χωρίς να το ξέρουν – σε μια δύνη δολοπλοκιών. Από ένα σημείο κι έπειτα, δεν ξέρεις τι να περιμένεις, από πού θα έρθει το επόμενο χτύπημα. Αν σου αρέσουν οι ανατροπές, οι περιπέτειες, το ξύλο, οι ρεαλιστικοί έρωτες, στο προτείνω ανεπιφύλακτα. Βέβαια, να είσαι προετοιμασμένος γιατί σε θέλει συγκεντρωμένο. Έχει πολλές πληροφορίες. Αν είσαι από εκείνους που θέλουν ένα βιβλίο με 3-4 χαρακτήρες, φρου φρού και σιρόπια μέσα σε ένα σπίτι για τριακόσιες σελίδες, αυτό δεν είναι για σένα.
Το βιβλίο «Βέλη και κρόκινες φλόγες» ξυπνά πολλά συναισθήματα στον αναγνώστη. Η πλοκή ρέει, τα γεγονότα έρχονται απανωτά, γυρίζεις σελίδα χωρίς να το καταλάβεις.
Το τέλος σε ικανοποιεί και σε αφήνει με την απορία για τη συνέχεια της ιστορίας, η οποία σιγά σιγά κορυφώνεται. Προσωπικά ήδη έχω ανοίξει τον επόμενο και τελευταίο τόμο της τριλογίας «Δρυς με φύλλα σμαραγδιά».
Τα βιβλία του Ελευθέριου Κεραμιδά αποτελούν ένα ξεχωριστό κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και θα εξηγήσω παρακάτω τον λόγο. Ο αναγνώστης παίρνει στα χέρια του ένα πολυσύνθετο έργο, περίπλοκο, με πολλές οπτικές γωνίες. Παρ’ όλα αυτά, όσο προχωρά στην ιστορία, ξεδιπλώνεται μπροστά του ένας ολόκληρος κόσμος, ολοζώντανος, ζωηρός, γεμάτος εντάσεις, όπως ακριβώς στην πραγματική ζωή.
Να το διαβάσεις; Χτες. Για εμένα το βιβλίο είναι στο 4.9999/5.
Αλέξανδρος Τριανταφύλλου 